จรรโลงอนันต์ ในบันทึกสายน้ำ

 

จรรโลงอนันต์ ในบันทึกสายน้ำ
ชั่วคราวปะทะทลวงจิตใจโหดหินให้กลายเป็นดินชอุ่มน้ำ

ครั้นเหตุอันพึงเกลียด
กลิ่นที่โชยกระชากจากน้ำขุ่นมัว
นี่หละเล่า ดมซะ กลิ่นกิเลสชั่ว
ตะกอนกิเลสตามล่าหาผู้กระหาย
มนุษย์เอ๋ย อ้าปากรับน้ำจากน้ำมือของผู้ไม่เกรงใจต่อธรรมชาติซิ!
ฉันคิดไปพลางฉี่ในน้ำไปพลาง

กาลเวลาผ่านไปนาน
ฉันนั่งอยู่บนเรือลำเล็ก,
พายเรือควบคุมทิศทางไปตามกระแสน้ำ
ไร้เหตุมุ่งหมาย กระแสลมได้พัดห้วงคำนึงไปติดอยู่บนกิ่งไม้แห้ง
กิ่งไม้แห้งกลางเวิ้งมหาวารี

ธรรมชาติหลับตา
ฉันอพยพกองหนังสือพ้นน้ำแล้ว,
ฉันอพยพคัมภีร์ศาสนาพ้นน้ำแล้ว,
ฉันอพยพผลงานศิลปะพ้นน้ำแล้ว,
ไปอยู่ในสุสานอันแห้งแล้ง

และในยามนี้ธรรมชาติเปิดดวงตา
ดั่งคัมภีร์ได้เปิดออก
และเมื่อธรรมชาติปิดตาลงทันใด สายวารีจากดวงเนตรธรรมชาติก็โรยร่วง
ดั่งสายธารแห่งอนิจจังได้แถลงออกมากระจ่างจากคัมภีร์

ฉันยังพายเรืออยู่เหนือน้ำตาแห่งธรรมชาติ กับพวกท่าน
และหากฉันหลงรักน้ำสุดดวงใจเมื่อไรแล้ว
ท่านจงนำเรือของฉันไปเถิด

ท่านจงนำเรือของฉันไปเถิด

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s