จรรโลงอนันต์ ในบันทึกสายน้ำ (๒)

สายธาราพาไปในเบื้องหลังความจรรโลง
รถไฟเคลื่อนตัวช้าออกจากชานชาลาแห่งปราการกิเลส
อาหารทางใจเริ่มปรุงรสชาด
เสียงล้อรถไฟกระทบรางเร่งเร้าจังหวะจนเร็วคงที่
ลมกระชากจิตวิญญาณพเนจรให้แย้มออก
ดวงใจนั่งข้างฉัน เธอถามว่า “เราอยู่สถานีไหนแล้ว”
ฉันสะดุ้งเล็กน้อยตอบว่า “ฉันไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่างเลย”
เราสองคนนั่งห่างจากพ่อแม่และพี่สาวของฉัน ห่างออกไปด้านหลังราวๆแปดแถว

ฉากนอกหน้าต่างนั้นเป็นดวงดาวกะพริบระยิบระยับที่พริ้วแสงเล็กๆเซาะแซะต้นไม้ในความมืด
ฉันกลับตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าเห็นท้องทุ่งสีเขียวในยามตะวันยังหว่านแสงลงมา
รถไฟทมิฬในราตรีมืดมิด
มีแสงรางเลือนจากบ้านข้างทางรถไฟที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง
ฉันปิดตาลงใช้แขนพาดหน้าต่างและพักผ่อน

เรือยังคงลอยลำกลางสายน้ำแห่งชีวิต
ทั้งที่รู้ว่ามีชายฝั่งอยู่รอบกาย
ปรารถนาใดเล่าที่จะเทียบความจรรโลงอนันต์
ในเบื้องหลังสายน้ำ มีรางรถไฟประคองรถไฟไปสู่จุดหมายสำหรับสัตว์บก
รายล้อมด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจี ภูเขาต่างรูป วัวควายกินหญ้าและชาวไร่ชาวนา
ที่ยังพึ่งธาราแห่งชีวิตเป็นอนันต์

มรกต ช.
อพยพน้ำจากเมืองกรุงไปหาน้ำทะเลที่ประจวบฯ 

31 ตุลา 54 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s