จรรโลงอนันต์ ในบันทึกสายน้ำ (๗…จำจบ)

ริมอ่าวประจวบ
ราตรีสุดท้ายได้ห่มกายให้อบอุ่น
ดาวระยิบกระพิบเตือนฉันให้ล่องเรือบนความฝัน
ให้ลาห่างจากชีวิตเมือง
เสียงคลื่นทะเลรุมเร้าให้ฉันหลับตาลง
มองเห็นแสงดาวใต้เปลือกตา
พเนจรแห่งสายลมเผยฉากอำลา
งามเงาวิเวกพิลึกดึกดำบรรพ์
ระบำสันโดษพิเศษนาวา
ใต้เงาฟ้าผสานวิหคโศกา
พิสุทธิ์โสภาพิศาลสัมพันธ์
ดาวพระศุกร์นำทางค่ำคืน
และจุดมุ่งหมายสำหรับการพเนจรคือ
คืนสรวงสวรรค์สู่ห้วงมหาสมุทร

คลื่นกระทบที่ชายฝั่งหทัย
สายลมรำลึกสลักหาดทราย
ระทมระบายลงห้วงสมุทร
ราตรีสุดท้าย ความกังวลปิดฟ้า
ดวงดาวลับหาย
เรือแห่งอัตตาลอยลำร้างไร้จิตวิญญาณ

จรรโลงอนันต์
ไปประจวบ ประจวบใจ
ที่พักแรมอาจไม่จับใจจวบจนวันที่ต้องร่ำลา
ประจวบบีชโฮเต็ล กับน้ำใจดั่งมหาสมุทร
อำเภอเมือง สงบ อาหารทะเลสดและถูก
ลมโกรก เย็นสบาย
ชีวิตดั่งเกษียณ

กลับด้วยรถไฟเร็วฟรี
ล้อรถไฟกระทบรางเป็นจังหวะเพื่อให้จับจ้องฟังเสียงภายใน
แบกมนุษย์ผู้สะพายย่ามบรรจุสายลมแห่งมหาสมุทร

เขาไม่อยากทำสิ่งใดนอกเสียจาก
อาศัยอยู่บนรถไฟ พเนจรไปตามเมืองต่างๆ
ฉี่ฟรี กินฟรี นอนฟรี
รับงานขายของบนรถไฟ
เก็บเงินเพื่อช่วงเวลาสุดท้ายแห่งชีวิต
ซื้อเรือแล้วเดินทางไปยังมหาสมุทรยามค่ำคืน
แก่เจ็บตายบนที่พำนักสุดท้าย

ไม่มีพิธีกรรมทางโลก

มรกต ช.
คืนสุดท้ายในแดนสงบ (17พ.ย.)
อ.เมือง จ.ประจวบ
18 พฤศจิ 54

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s