ไม่มีบทกวีแล้วห่า

รังเมืองไร้เดือนในตรอกขยะ ฝุ่นละอองกิเลสฟุ้งแฝงกาลเวลาสีเทาถนนและตึกระฟ้า มันตลบอบอวลไปกับความกังวลแห่งเงาที่ร้างไร้หนทาง ดาวตกแห่งจินตนาการในกรุงเทพดับลับหายในม่านตาอันมืดหม่นของคนกรุง แรงอธิษฐานพุ่งพล่านอยู่แต่ในเพียงตรอกอันคับแคบของจิตใจ สายไฟบนเสาไฟฟ้าโยงระย้าขัดตา แสงไฟทอฉาบบนพื้นถนน การพักผ่อนของยาจกริมทางฟุตปาท เขาคว้าเอาดวงจันทร์สีหม่นหมองมาอิงแนบ

หน้าที่ได้ย้อนกลับมาสิงสู่โดยไม่ต้องรอห้วงคะนึงถึง กลับมาสร้างกำไรให้เกิดผลหรือมาคืนทุนให้กับสิ่งที่สูญเสียไป วัฏฏะนี้มีความรับผิดชอบพ่วงเข้ามาไม่ว่าจะตนเอง ครอบครัว ไปจนชาติ กาลเวลาที่กล่าวเตือนประทับรอยย่นบนผิวหนัง ภายใต้ฟากฟ้าอันเทาครึ้ม กับดวงดาวแห่งเงินตราที่ทอแสงแทนดวงตะวันและจันทรา เป็นดวงดาวอันเป็นเอกหนึ่งเดียว

แบบเรียนแห่งคอนกรีตได้ถุยผุยผงผสมเสร็จเข้าสมอง ต้องปีนไม้บรรทัดไปสุดที่นิ้วที่สิบสองและต้องตกลงมาโดยชอกช้ำตำตาที่ไม่สามารถร่ำร้องเมื่อชะตากรรมจี้หลังให้เดินไปเบื้องหน้าที่ไม่เปิดเผย

อยู่กันได้อย่างไรในรังควัน ข้าเกลียดอย่างยิ่งกับผู้มีอันกินที่ขับรถปล่อยควันถ่อยที่ไม่ต้องสูดควันสันดาน เหมือนโรงงานเดรัจฉานปล่อยน้ำเน่าและควันพิษ ที่ไม่มีทีท่าจะหยุดจักรเวรนี้

ข่าวสารนานาและสังคมชั่วๆทะลักหลากมาให้มนุษย์ต้องลอยคอหรือจมดิ่งในทัศนียภาพอันมัวหมอง มนุษย์ปรับตัวได้สมบูรณ์แบบแล้วหละที่จะต่อสู้อยู่ในน้ำเน่านี้

ไม่มีบทกวีแล้วห่า

มรกต ช.
ในโลกบัดซบ
28 พฤศจิ 54

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s