อาภรณ์สีฟ้า


เจ้าเปล่งเสียงเสนาะ
ในค่ำคืนที่ดาวเด่นส่องแสงประกาย
อาภรณ์สีฟ้าถูกห่มคลุมด้วยเงาแห่งราตรี
กล่องเสียงแฝงในพฤกษ์ไพรโพ้น
เสียงครวญเอื้อนเพี้ยนเพราะพริ้วลม
โหมกระหน่ำความชอกช้ำสุดพรรณา

เสียงเสนาะเพราะโศกซึ้ง
ภวังค์รำพึงโหยหา
บทเพลงกรรแสงเหิดหาย
เสียงเหือดแหบดังสายธาราเหือดแห้ง
ถ้อยคำจางร้างไปจากริมฝีปาก
แลเส้นผมกลืนไปกับโคลนระทมแห่งผืนดิน

เหตุใดเจ้าฝังอดีตไว้ในสุสานแห่งความปรีดิ์เปรม
แล้วกลบด้วยซากเน่าของแร้งผู้กระหายเลือด
คิดตรองอีกทีซี

แล้ววันนี้เจ้าก็สวมอาภรณ์สีฟ้าแห่งความทรงจำ
ปลายผ้าปลิวพริ้วในทุ่งกว้างแห่งสายลม
เปิดอกเริงร่่า
ฝูงนกแห่งบุปผาบินตามไปถักทอลวดลายกับปลายผ้า
รุ้งลับปรากฎมอบเส้นทางทอดยาวไปสู่
เส้นขอบฟ้า - เส้นเสียงแห่งสรรพสิ่ง
ร้องขับขานเสียงเสนาะ
ในค่ำคืนที่ดาวเด่นส่องประกาย


มรกต ช.
23 เม.ย. 55

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s