ไม่หวั่นหวังวิกล (๖)

 

 

โลกได้บันทึกความโง่งมของอาชญากรรมผ่านใบมีดที่กรีดเปลือกตา โลหิตแห่งความปรารถนาหลั่งอาบแก้มซึ่งชาระทม บันทึกเป็นคราบน้ำตาเลือดที่แห้งเคลือบใบหน้าศพ ในฤดูร้อนที่กลืนแสงตะวันเข้าไปมิหยุด วารีหรือจะยอมจำนนต่อตะวันอันแรงกล้า แต่เหตุนี้ก็เหือดแห้งไร้ความหมายต่อสรรพชีวิต มารดาระเหยคุณค่าจนดับอนันต์

 

 

ก่อนหน้านี้ดวงตาของเขาจับจ้องดาวตกแห่งคำอธิษฐาน ตาค้างดั่งว่าการอธิษฐานหาสิ้นสุดมิได้ เขาครวญหาบุปผาทรงจำที่บรรจุในหีบแห่งความรัก แลเขาใคร่จะใส่ดวงตาไว้ในหีบแห่งความรักนั้นไว้นิรันดร์ ส่วนดวงใจนั้นเขาบีบด้วยมือเพื่อหลั่งเลือดโศกศัลย์ แต่ก็ยังคงเต้นเร้าอยู่ภายใต้เหวลึกอันปวดร้าว สูบฉีดด้วยสายลมแห่งความว่างเปล่า

 

 

จดหมายของเขาเป็นดั่งเมฆในราตรี สาส์นที่จะได้รับนั้นทำให้บังดวงดาราที่ทอแสงระยับอยู่ เราไม่สามารถอ่านสาส์นนั้นได้เลย หิ่งห้อยอาจดูมีความหมายท่ามกลางความใฝ่ฝันของความน่าสะพรึงจากการไม่ได้รับรู้ถึงชีวิต

 

 

วันวานผ่านพ้นกิ่งก้านแผ่ไพศาล เกี่ยวพัน ทะลุแยงไปทั่วฟากฟ้า ดั่งโยงใยแมงมุมอันแข็งกร้าน ปักษาผู้เริงร่าจำต้องอยู่ในสถานกักกันแห่งราตรี

 

 

ต้นไม้โปรยใบไม้สีดำกลบศพข้า ผืนดินคลุมด้วยมนตราแห่งความวิกล ดอกไม้เหี่ยวเฉาพร่ำพรรณนาถึงกัน เกสรแห้งปลิวว่อนทั่วป่าที่อุดมด้วยวิญญาณดอกไม้ ในรังของวิญญาณปักษานั้นยังมีลูกน้อยในไข่ที่ไม่สามารถกะเทาะออกมาได้ แมลงปอกลัดหางกลุ้มใฝ่ฝันทุ่งภายใต้แสงทอจากดวงตะวัน สายธาราละเมอหาจุดหมาย

 

 

มนุษย์ผู้จำยอมให้ดวงตาพร่าพราง พำนักนั่งบนซากเก้าอี้ไม้โยก ข้าแลมองทะลุหน้าต่างไปพบมหาสมุทรที่กระหน่ำคลื่นโลหิตเข้าสู่หาดทรายสีดำ แสงดาวตกรางๆนั้นตกไปที่เส้นขอบฟ้า เหมือนตกปะทะที่ผืนดินแห่งใจที่ีร้าวระทม ปะทุเป็นภาพฝันที่ใฝ่เมื่อครั้งชีวิตครวญหาความตาย ความรักเป็นดั่งนกที่โบยบินเพื่อนำพาสายลมรวดร้าวแห่งโลกา ความรักขมกลืนที่กลายเป็นสายลมพัดโหมอดีต มันทำให้ข้าต้องกลั้นหายใจ ความจำยอมนี้เป็นเหมือนคราวที่ท่านต้องว่ายไปในทะเลเลือด เพื่อไปหาหัวใจของท่่านที่ยังเต้นเร้าอยู่ใต้เบื้องลึกมหาสมุทร

 

 

จำข้าได้ไหมจันทราผู้แน่นิ่ง ที่ข้าเคยกระซิบกับเจ้าผ่านผิวน้ำใต้รัตติกาล แล้วเจ้ากระเพื่อมน้ำเป็นการตอบ เย่อหยิ่งนัก เจ้าก็เป็นเจ้าในกระจกธารา เจ้าสะพรึงเกรงต่อความจริงที่ว่ากระจกธารานั้นจะสะท้อนความตายให้แก่เจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าทอแสงเพื่อให้รู้ว่ามีชีวิตเหมือนเลือดที่สูบในร่างกาย ใต้เงาราตรี ความจริงแฝงอยู่ในความมืด และวิญญาณลึกลับนี้ที่เจ้ามิอาจได้เห็น มิได้ทอแสงเพื่อรู้ภูมิใจว่ามีชีวิต วิญญาณข้าไม่สะท้อนกระจกธารา ความตายมิมีให้ข้าได้เกรงกลัวอีกต่อไป และข้าก็ไม่เกรงกลัวความมืดแห่งราตรี และไม่มีวันเขียนบทกวีถึงเจ้าอีกต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s