ไม่หวั่นหวังวิกล (๙)

ถึงเวลาแล้วที่ปักษาต้องโรยปีก แลแผ่นดินต้องชุ่มฉ่ำด้วยโลหิตของมนุษย์ เหวลึกจะเต็มไปด้วยซากกระดูก เมื่อความงามอัศจรรย์มาเยือน
ทุกค่ำคืน จันทราจะแปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาว ข้าเฝ้ามองนางในราตรี ความทรงจำจะถูกบันทึกไว้ในกาลเวลาของธารา ซึ่งเมื่อถึงคราที่สายธารานั้นเหือดแห้ง ราตรีทรงจำนั้นก็จะหายลับไป
ข้าเฝ้ามองนางในราตรี เธอรำพันถึงความงามที่เธอมีต่อโลก และข้าเชื่อ ข้าผูกใจไว้กับนาง เธอกล่าวกับข้าว่ายังมีดาราแห่งสตรีที่เปล่งประกายในกาแล็กซี่ ข้าตื่นเต้น เธอเชื้อเชิญข้า กล่าวกับข้าว่า จงเดินเรือไปยังมหาสมุทรไพศาล, มองไปที่ผิวน้ำ, หลับตาลง, อธิษฐานและอวยพรถึงดาราแห่งสตรีแห่งจักรวาล, แล้วเจ้าจะเห็นความงามของสตรี, จงอธิษฐานทุกเช้าค่ำ, เพื่อให้ดาราแห่งสตรีไม่ลับหายไปกับธารแห่งกาลเวลา
ดังนั้นเพื่อจะคงดำรงจิตวิญญาณของข้าให้เคลื่อนไปกับสายธาราจักรวาล ข้าจะนึกถึงและอธิษฐานถึงสตรีแห่งจักรวาล ข้าเฝ้ามองนางในราตรี ข้าเฝ้ามองนางในราตรี ข้าปรารถนาจะเห็นสตรีเปล่งประกายในจักรวาล จักรวาลทำให้ข้าคิดว่าไร้ซึ่งกาลเวลา ดังนั้นดาราทุกดวงจึงมีแต่ความงามสดสวยไม่มีเปลี่ยนแปลง ความคิดต่อจักรวาลนี้ได้ทำให้ข้าผิดพลาดหรือเติมเต็มให้สมบูรณ์ ช่างขัดแย้งกับโลกที่ข้าอยู่ที่ทำให้ข้าหลงเชื่ิอว่าแสงสดสวยจะจางลับไปจากสตรี
ข้าปรากฎตัวอยู่ ณ ริมธารายามราตรีอีกครั้ง นั่งตัวเย็นเฉียบบนเก้าอี้ในโรงละคร ข้าภาวนาต่อสตรีที่ทอแสงเจิดจ้าระหว่างที่นางแสดง ภาวนาให้นางประดับประทับในฟากฟ้ากมล นางฉายแสงให้เห็นจิตวิญญาณภายในตัว ข้าซึมซับผ่านซ่านไปทั่วร่างและวิญญาณของข้า ใบไม้สีดำในโรงละคร ร่วงหล่นบนตัวเธอ ใบไม้สีดำนี้มีความหมายถึงความตาย ไม่หรอก เธอเพียงแต่ต้องจากและตายไปในการแสดง แต่นั่นได้สร้างความหมายอันงดงามให้แก่การละครมิใช่หรือ เพราะถึงแม้ว่านางจะตายในการแสดง ข้าเห็นความตายของนางซึ่งงดงาม นางหลับตา และดูสงบ นางไม่ต้องเหนื่ิอยระหว่างที่จะต้องให้ละครเรื่องนี้กลับมาเล่นใหม่อีกครั้งหนึ่ง ในขณะที่ตัวละครตัวอื่นยังคงต้องดำเนินกิจชีวิตที่น่าเบื่อซึ่งไม่สามารถปลดจินตนาการของตัวเองจากนักประพันธ์เรื่องนี้ ข้ารักและหลงใหลนาง คลุ้มคลั่งถึงนาง หวังว่านางจะฟื้นคืนจากชีวิตในการแสดงเพื่อคืนสติข้า ข้าประหวั่นพรั่นพรึงจึงลุกขึ้นยืนจากองก์สุดท้ายชีวิต สายลมกำลังกระหน่ำพัดใบไม้สีดำ ไปนั่งริมธารายามราตรีอีกครั้ง นอนตัวเย็นเฉียบในหลุมฝังศพ รอดินที่ขุดมากลบปิดดวงตาของข้า เพื่อให้ราตรีอันสมบูรณ์แก่ข้า ข้าจะภาวนาภายใต้ราตรีอนันต์นี้ ภาวนาถึงนางในราตรี นางทั้งมวลแห่งจักรวาล ภาวนาอนันต์
ถึงเวลาแล้วที่ปักษาต้องโรยปีก แลแผ่นดินต้องชุ่มฉ่ำด้วยโลหิตของมนุษย์ เหวลึกจะเต็มไปด้วยซากกระดูก เมื่อความงามอัศจรรย์มาเยือน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s