หญิงหลงเงา

 

หญิงหลงเงาร่ำร้องบทเพลงจากริมฝีปาก
ซึ่งแปดเปื้อนสีดำจากจุมพิตแห่งโคลนตำตม
น้ำตาที่ร่วงจากเงาแห่งราตรีสั่นไหวผิวน้ำ
กระทั่งดวงจันทร์กระเพื่อมส่ายสลาย
เธอค้ำร่างอันเปลี้ยเปราะบนไม้เท้า
ก่อนจับจ้องไปที่แหวนซึ่งโอบรัดนิ้ว
ไม้เท้าหัก เธอทรุดล้มคลาน มองผิวน้ำ
รำพึงถึงความทรมาณของผิวน้ำ
ซึ่งสะท้อนใบหน้าของเธอ

“ผิวน้ำอันแสนเศร้า
เจ้าดื่มหยดน้ำตาแห่งราตรี
และเขมือบเอาวิญญาณ
และกาลเวลาของผู้ส่องสะท้อน
แต่เจ้ามิอาจดูดกลืนดวงตาของข้า
มิอาจขโมยแสงประกายจากดวงตา
มิอาจแตะต้องผิวกายเคลือบแสงหม่นซีดแห่งจันทรา
มิอาจครอบงำบทเพลงจากริมฝีปากของข้า”

ทั้งที่ไม่เคยมีบทเพลงสูงเสียด
ดั่งโซปราโนในโรงอุปรากรวินาศ
ออกมาจากริมฝีปากใบ้
หูซึ่งมิอาจยินเสียง
แม้กระทั่งเสียงภายในวิญญาณของเธอ

ช่างงดงามเสียเหลือเกิน
ดวงตาที่เป็นประกายนี้
ดวงระยิบบนเวิ้งฟ้ามิอาจเทียบถม
หญิงหลงเงาร่ำร้องบทเพลงใบ้งัน
ทั้งที่ดวงตาของเธอบอดดับ
นับแต่วันที่น้ำตาแห่งราตรีกระเซ็นใส่
ไม้เท้าหักของเธอ
งอกเป็นดอกไม้ดอกแรก
ซึ่งชายคนรักของเธอเคยมอบให้

28/03/2015
มรกต ช.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s