Vertigo

ผืนทะเลดำ วิญญาณฟั่นเฟือนนอนอย่างบ้าคลั่งบนเรือผุพัง ข้านอนอยู่บนมหาสมุทรที่ซึ่งมวลเมฆหมุนวนจวนเจียน หัวใจของข้าเต้นแตกระเบิดออกมาจากแผ่นอกเปื่อยปริ กระเส่าโลดสู่พายุที่กระส่ายรัดกับเมฆอันหม่นหมอง เลือดฟัดเหวี่ยงจากแรงลมร่านเราะ ชะตาชีวิตปริบางและวิกลจริต ข้าสลดสู่ภวังค์แห่งอนาถา โรยแรงพร้อมดวงตาที่ล้าหลั่น ในคืนฝันถึงความหลังที่พลั้งพลาด บดกำขยำทรวงที่ถอดรั้ง น้ำตาปริเซาะความฝันพังผุ ที่เสียดแผลแห่งใจทะยานสูง กระทืบกระทั่งคำว่าปลงสำลักพรวดจากปากอันแข็งชืด

ทะเลตาย เตียงเรือลอยลำไร้ค่าเกลื่อนกลาด ชีวิตมีค่าเพียงแค่อยู่เหนือน่านน้ำแห่งความตาย บนฝั่งนั้นคือน้ำเกลือที่เทถั่งสู่กระแสเลือดของวิญญาณบนเตียงเรือ เข็มฉีดยาคือแสงสว่างริบหรี่ เลือดป่วยคลั่ง ยังนอนขมระทมไม่ไหลเวียน คำว่ารักอ้วกกระเซ็นออกมากับอาหารของการภาวนาของคนที่รักเรา วิญญาณที่ไม่ถึงวาระพุ่งกระแทกออกจากร่างทรมาณ ข้าจะแยกร่างออกจากวิญญาณ ปล่อยวิญญาณทุกข์นี้ลอยลำไป ข้าจะเป็นอิสระด้วยตัวข้าเอง

ชีวิตนี้กำหนดด้วยหัวใจ แต่บนฟ้านั่นยังวนยังเวียนเจียนตาย เช่นเดียวกับเวลาที่ยังดำเนินเวียนไปอย่างพายุกาลเวลา ลิ้นข้ายืดยาวรัดเมฆก้นหอย รับรสพระธรรมของวัฏสงสาร หูข้าก้อง ดั่งระฆังสะท้อนจากทุกทิศเหลื่อมซ้อนไม่มีหยุด เสนาะเสียงสวรรค์จากพระเจ้าอนันตกาล

เตียงเรือลอยลำอย่างซากปลาตาย กระจายไปสู่ห้วงสมุทรอันไกลโพ้น บ้างจม บ้างรอด เป็นวิญญาณนิทราอยู่กลางมหาสมุทรแห่งความก้ำกึ่งของชีวิตและหลังชีวิต บ้างวิญญาณเกยฝั่ง รับพลังชีวิตใหม่ บ้างลอยอยู่ชั่วนิจนิรันดร์ ความฝัน ความหวัง ความรัก ความทุกข์ รวมขดอยู่ที่วิญญาณแห่งความเวทนา ซึ่งสถิตอยู่ชั่วกาลคู่เมฆาและสลาตัน ที่คอยกระซวกเหวี่ยงหัวใจฉ่ำความอ่อนไหว ให้ซ่านซึมสู่มหาสมุทร มหาสมุทรในกลีบน้ำหวานดอกไม้ของลิขิตชีวิตเดรัจฉาน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s