หยาดพิรุณในรัตติกาล

กลิ่นแห่งโชคชะตาฟุ้งไปทั่วสวนคนึงของข้า หยาดน้ำตาเดือนพฤศจิกายนร่วงจากฟากฟ้า ทว่าผืนดินจะไม่แฉะชุ่ม แสงตรงนั้นหาใช่ความหวัง หากแต่ชำแหละความอ่อนไหวของบานประตู

จดหมายฉบับแรกของข้ามอดไหม้พร้อมกับหน้ากระดาษของเวลา หยาดน้ำหมึกของความรัก ซึมหายไปในความลับของโชคชะตา เมื่อข้าหลับตาลง บานประตูนั้นก็ยังคงนำพาสายลมและความหวังที่ไร้ประโยชน์

กลิ่นแห่งโชคชะตาฟุ้งไปทั่วสวนคนึงของข้า
ถ้อยคำรักถูกแช่แข็งที่ปากอันซีดเซียว
ริมฝีปากมิอาจจุมพิตด้วยความเปี่ยมล้นอีกต่อไป
เดือนพฤศจิกายนจะเยียบเย็นในฤดูกาลอันเหน็บหนาว
บานประตูแห่งโชคชะตาถูกเปิดออก

ข้าแหงนขึ้นฟ้า มองเห็นถ้อยคำของโหราจารย์
รัตติกาลเยียนย่ำ
โอ หยาดพิรุณในรัตติกาล
โอ หยาดพิรุณในรัตติกาล

12/02/2016

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s