ไม่ใช่บทกวี

image

หัวใจข้าถูกราดด้วยน้ำเน่า
ด้วยบทกวีอเมริกันและอังกฤษ
แววตาของข้า
หายไปจากบทเพลง
สมองใต้ก้นของกวีพวกนั้น

เพลงสวะสถุน
กรีดร้องออกจากปากกวี
ลิ้นของข้าไม่อาจรับรส
หากลิ้นถูกสับเป็นชิ้นๆ
อาจจะดีกว่า
ด้วยความทรมาณนี้ยังมีความหมาย

เรือกำลังจะเทียบท่า
เสียงลมโกรกทำให้ข้านึกถึง
บทเพลงอันลึกซึ้ง
ความเพ้อคลั่ง
โคลงเคลงไปตามคลื่นน้ำ
ดวงจันทร์ยามพบคล่ำ
เปล่งแสงบทกวีแด่ข้า
ข้าสูดลมหายใจ
ไปกับเพื่อนร่วมชะตาบนเรือ
ความเหนื่อยล้าของข้า
จะจมลงในห้วงน้ำ
ข้าจะอาเจียน
เอาตัวอักษรออกมา
คลื่นเสียงทุเรศจะแซะออกจากเส้นประสาทของข้า

ข้าปรารถนาบทเพลงลึกซึ้ง
บทเพลงอันดื่มด่ำ
บทกวีที่จะทำให้หัวใจของข้า
ปรารถนาโลกจินตนาการ
โลกที่ไม่มีอยู่จริง
โลกซึ่งเสียงดนตรีและบทกวี
ทำให้ข้าตายและเกิดใหม่
ด้วยหัวใจอันชื่นฉ่ำนิรันดร

เธอ ข้ายังนึกถึงเธอ
แต่ข้าอ่อนแอเสียเหลือเกิน
สุ้มเสียงของข้า
เป็นเพียงเสียงกระซิบในป่าไพร
เมื่อใครผู้ใดพบแล้ว
จะเห็นข้าเป็นเพียง
เศษดินเศษหญ้า
แล้วเขาจะเหนือกว่าทันที
โอย ข้าเกิดมาเป็นศิลปิน
ที่ทะเยอทะยานในแบบของตัวเอง
และไม่ใช่แบบฉบับของโลก
้ข้าอาจตายในกองผลงานตัวเอง
และมอดไหม้ไปกับจินตนาการ
และโลกนี้ก็เป็นเพียงธุลี
และข้าก็เป็นเพียงผู้โชคดี
ที่ได้เกิดมาเป็นศิลปิน
แต่โชคร้ายที่ข้าอ่อนแอ
เธอจึงมีค่าในแบบของเธอ
ข้าก็มีค่าในแบบที่ใจเรียกร้อง
ข้ามีลางสังหรณ์ว่า
ข้าอาจจะอยู่บนโลกได้ไม่นาน
และรู้ดีว่า
โชคชะตามนุษย์นั้นมีหลากหลาย
และข้าก็พบว่า
ความรัก
……
ความรัก
……
อันแรกคือ
บอกได้
อันที่สองคือ
บอกไม่ได้
…..
และความจริงคือ
มันไม่ใช่บทกวี

มันคือความทรมาน
ที่ฝังตัวอยู่ในความสุขของศิลปิน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s