บ่วงเชือกจากดวงจันทร์



​บ่วงเชือกจากดวงจันทร์
วิญญาณทุกข์หลังความตาย

ไม่เคยสนทนา

แน่นอน ไม่มีหลุมฝังศพ

เขามาคนเดียว ไม่ต้องการให้ใครฝัง
เพราะความรู้สึกมีชีวิต,

ความรักและความฝันในชีวิต

ถูกฝังทั้งเป็นอยู่ในโลกแห่งความจริง

เขาจึงมาที่นี่คนเดียว ไม่ต้องการให้ใครฝัง
รองเท้าของเขา

ให้คนอื่นใส่,
น้ำตาของเขา

เขากลืนลงไปพร้อมกับบทสนทนากับตัวเอง
รสชาติอันจืดชืด

ดอก-

ไม้

กินหัว
ศิลปะ

ทิ่มแทง

และเคี้ยวเขา

อย่างไร้อารมณ์
แสงนั้นนำทาง

เงาที่ทอดในความมืดมิด,

เป็นบ่วงเชือก

ให้ดวง

จันทร์

กลืนวิญญาณ
เขาจะห้อยโตงเตง

อยู่บนท้องฟ้าอันมืดมิด

ไร้แสงดาว,

เมื่อสิ้นแสง

เขาก็ร่วงลงมา
จุมพิต

ป่่าแห่งความตาย

จุมพิต 

อย่างหนักหน่วง
เขาจึงมาที่นี่คนเดียว

เพื่อรัก

รักป่่า

ป่าแห่ง

ความตาย
รักใหม่ของเขา

รัก

ความตาย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s